Czym jest przyjaźń? Czy nie taka, w której miłość nie zawodzi – niezależnie od okoliczności? Gdzie zazdrość, obrażanie się i gorycz nie jest w stanie stanąć pomiędzy przyjaciół? Moim zdaniem przyjaźń jest odmianą miłości. Prawdziwa przyjaźń wymaga stałej pielęgnacji i wyrozumiałości, gdyż nie ma ludzi doskonałych. Przyjaźń zakłada równość osób, bazuje na partnerstwie. Rodzi się z wolnego wyboru, cechuje ją wzajemność, równowaga między dawaniem i braniem. Jak mówi jedno z wielu przysłów na temat przyjaźni - „Kto szuka przyjaciół bez wad, pozostaje bez przyjaciół”. Kim jest przyjaciel? To ktoś, na kogo można zawsze liczyć, w każdej sytuacji. Pięknym przykładem przyjaźni w Starym Testamencie jest więź, jaka powstała pomiędzy Jonatanem, najstarszego synem króla Saula i Dawidem. Choć Jonatan wiedział, że Dawid może zostać królem zamiast niego, był jego najlepszym przyjacielem, bronił go przed chorym z zazdrości Saulem. Dawid musiał uciekać przed zazdrosnym o powodzenie wśród ludzi Saulem-„Zawarli tedy Jonatan z Dawidem związek przyjaźni, ponieważ umiłował go jak siebie samego” (1 Sam. 18:3). Po śmierci Jonatana, Dawid pogrążył się w głębokim smutku. Księgi mądrościowe Starego Testamentu zachwalają ludzką przyjaźń: „Wierny bowiem przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia” (Syr 6,14.16). „Przyjaciel kocha w każdym czasie, a bratem się staje w nieszczęściu” (Prz 17,17). Wzorem i źródłem przyjaźni jest ta, którą sam Bóg nawiązuje z człowiekiem. Mówi Pan „Miłujcie się wzajemnie”. Abraham jest nazwany w Piśmie Świętym przyjacielem Boga (Iz 41,8). O Mojżeszu z kolei napisano, że rozmawiał z Bogiem „twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem” (Wj 33,11). Ewangelie odnotowują, że Jezus darzył przyjaźnią rodzeństwo: Łazarza, Martę i Marię. Jest w tym coś niezwykle pięknego i ludzkiego. Jezus kochał przecież wszystkich, ale miał ludzi szczególnie bliskich–przyjaciół. Odwiedzał ich, spędzał z nimi czas, wypoczywał po trudach głoszenia Ewangelii. Jan jest uczniem umiłowanym, w jakimś sensie wyróżnionym z Dwunastu. Tylko on pozostał z Jezusem do końca, wytrwał pod krzyżem, gdy inni uczniowie uciekli. To św. Jan przekazał nam najpiękniejsze słowa Jezusa o przyjaźni. Kolejnym pięknym przykładem prawdziwej przyjaźni, jasno świecącej aż do dnia dzisiejszego jest historia Marii i Elżbiety. Elżbieta zaszła w ciążę i została matką Jana Chrzciciela. Bóg zaufał jej, dając jej takie zadanie – być matką człowieka, o którym prorokowano wiele pokoleń wcześniej. Znalazła wielką łaskę u Boga ze względu na swoją wiarę do Boga. Maria otrzymała jeszcze większe zadanie. Po tym, jak odwiedził ją anioł i usłyszała o niezwykłej łasce, jaką miała otrzymać, pośpieszyła do domu Elżbiety, by podzielić się z nią swoją radością.Elżbieta otrzymała dużo, lecz Maria otrzymała coś o wiele większego; miała urodzić Zbawiciela świata, Jezusa Chrystusa. Można powiedzieć, że Maria została bardziej wywyższona, niż Elżbieta. Gdyby w sercu Elżbiety była zazdrość, nie mogłaby się tak bardzo cieszyć wiadomością Marii. Gdyby brakowało jej miłości, łatwo mógłaby pojawić się smutek. Jednak w Biblii jest napisane inaczej! Tak bardzo cieszyła się szczęściem Marii, że zostanie matką Króla! Kiedy Maria podzieliła się z nią swoją wiadomością, radość Elżbiety była ogromna, że została napełniona Duchem Świętym i zawołała: „Błogosławionaś ty między niewiastami!”